Boş zamanlarınızda ne yaparsınız?
Ben gezinirim. Alır başımı giderim. Evden çıkmadan önce bana katılsınlar diye birilerini kandırmaya çalışırım, gelen olmazsa da çeker giderim. Aklımı, tesadüfen geçtiğim bir yerde bırakır, yoluma öyle devam ederim.

"Başını alıp gitmek"  diye bir şey vardır bilir misiniz? Aklını bırakıp bir tek başını alıp gitmek. Kendini, bir yerde bırakıp, kendinsiz "başıboş" gezmek.

Herkes bunu yapamaz tabi ki. Hayat herkes için bu kadar esnek değil. Ama bir öğrenci için; bir mimarlık öğrencisi için mazeretsiz gerçekleştirilebilir bir eylem bu.

Nereye gidersen git, çık kapıdan... İster yürüyerek, yakına ya da ulaşabildiğin kadar uzağa. İster bir araçla; yürüyerek ulaşamayacağın yerlere git.

Şanslıyız ki yaşadığımız kent buna izin veren biryer. Bir yerde bitmeyen, gittikçe yürüyenin önüne kendini koyan, sokaklara bölünen, meydanlarda toplanan, sahilde esen bir kent burası. İşte bu yüzden, bakmak, dinlemek, kaybolmak için gitmek yeter.

Sadece sokaklarda yürümeye de gerek yok. Sokaklarda kaybolmak yerine, dünyanın en önemli 6 müzesinden biri olan İstanbul Arkeoloji Müzesine gidebilirsin. Kapıda bir şey de ödemeyeceksin hem, yanında sadece öğrenci kartın olsun yeter. Müzenin içinde, seni oraya getiren ayaklarının belki asla basamayacağı yerlerden gelmiş binlerce eser göreceksin. Aklın için bir ışınlayıcı.

Görmeyi ve düşünmeyi istedikten sonra aklın gidemeyeceği yer yok ki.

Ama önce çıkıp gitmek gerek.

Gitmek gerek çünkü herşeyden önce burda yaşayan bir insanın, kalkıp neye sahip olduğunu görmesi, öğrenmesi, bilmesi gerek. Başka başka ülkelerden insanlar, paralar akıtarak buraya geliyorlarken, sen kendi miskinlik ve bilmezliğinle oturup durursan, sana sadece iyi uykular derler. Gözlerini dinlendirmek için bir an kaparsın; açtığında ise sahip olduğun herşeyin elinden alınmış olduğunu görürsün.

Topkapı Sarayı, Sultanahmet Camisi, Ayasofya, Hipodrom...bunları görmeden mezun olan insanlar var. Hepsi yanyana duruyor. Bu yanyanalık başka yerde yok. İnterrail yapsan da yok. Ama yürürsen var.

Mesela İzniklisin, tatile gittin. Konsülün toplanıp dört incili birleştirdiği kiliseyi gör. Kendi inancına uymasa bile, mensup olduğun insanlık medeniyetinin bir anına şahitlik et. Çini atölyelerinin kalıntılarını bak, şehir kapılarını oku, gör.

Urfa'ya git. Kaledeki iki sütuna bir kez bir mancılığın yayının gerildiği iki şey olarak bak; balıklı gölü yanıyorken, alev alevken düşle. Bir kez de o sütunlara antik akropolün sütunları olarak bak. Sıra sıra devam ettir onları.

İzmir'e git agorayı gör; çok büyük bir deprem, sonrasında derin bir acı, bir mektup ve imparatorun bizzat Roma'dan verdiği emirle yeniden inşa edilen bir agora ve bir kent düşle. Sonra Havra sokağından gir, kemeraltına doğru git. Sağlı sollu sokakları aklında Halid Ziya Uşaklıgil'in tasvirleri varken süz. Kemeraltında bir turşu suyu iç; içi rengarenk turşu dolu şiş göbekli kavanozların önünde, bereketi kutsa.

Trabzon'da Sümela Manastırı'na aşağıdan bakıp, yağmurda ıslanırım diye endişelenirken; koca yapraklı bitkileri görüp rahatla ve de ki; yağarsa yağsın kopartıp kafama koyarım; başlığım hazır. Gülümse.

Sonra Midas çağırır yanına uğra; sonra Çatalhöyük'te Anadolu medeniyetlerine aklında çokca sorularla bak. Dumlupınar'da dur, düşün. Doğubeyazıt'ta İran sınırında karşı tepeye bak, telin arkasında İran bayrağının altındaki tepeye; orayı burayı unut. Yandaki tabelada İstanbul, Ankara, Konya,İzmir ordan kaç kilometre uzakta, gör.

Çık dışarı, çarp kapıyı, git. Mahalleni gez. Geçmediğin yollardan dön evine, yurduna. Kaybol.
Belki kendini bulursun, belki daha da fazlasını.

Yaz geldi. Gitme zamanı geldi. Tüm gün ya da sadece öğleden sonra kaçışlarınızda, kaybolup, kendinizi hep öncekinden daha fazlası olarak bulmanız dileğiyle.

Bir, iki, üç...
Tıp!!